Ελεωνορα Σεκα( Έφηβος βουλευτής)

[akisp]

Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε της Βουλής, αγαπητοί
Έφηβοι Βουλευτές η ελληνική κοινωνία επιφυλάσσει
συχνά μία άνιση και υποτιμητική αντιμετώπιση απέναντι
σε κοινωνικά παραγκωνισμένους συμπατριώτες της. Ο
ελληνισμός της Αλβανίας έχει τις ίδιες ρίζες και τύχη με
ολόκληρο τον παροικιακό ελληνισμό αλλά και τον
μικρασιάτικο, τον ποντιακό, τον κυπριακό ελληνισμό, τον
σημερινό ελλαδίτικο έως το 1821, όπου ένα μέρος
κέρδισε την ανεξαρτησία του. Είχε τις ίδιες τύχες με τον
ελληνισμό της Ηπείρου σαν αναπόσπαστο κομμάτι του
οποίου είναι.
Οι αγώνες του ήταν οι ίδιοι με αυτού του άλλου
ελληνισμού, αλλά οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές και παρά
τη θέλησή του το 1912-1913 αποσπάστηκε από τον
εθνικό κορμό και έκτοτε έζησε και ζει ξεκομμένος
αντιμετωπίζοντας ιδιαίτερα αντίξοες καταστάσεις.
Αυτό το κομμάτι του ελληνισμού που έδωσε μεγάλους
μαχητές ενάντια στους Τούρκους, που συνέβαλε στην
εδραίωση της ανεξαρτησίας, που έδωσε τη ζωή του για
την απελευθέρωση της Μακεδονίας, που ανέδειξε
ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών για αιώνες
έχει τον υποτιμητικό τίτλο “μειονότητα”.
Εμείς για δεκαδες χρόνια λεγόμαστε “μειονοτικοί”.
Πέρασαν λοιπόν πενήντα χρόνια δυστυχίας, σκλαβιάς,
δικτατορίας και τυραννίας από αυτές που γνωρίζει καλά η
ιστορία του 20ου αιώνα. Ο λαός αυτός ήταν
υποχρεωμένος να ζήσει κοντά στην Ευρώπη και όμως
ήταν άγνωστος γι’ αυτή. Ένας λαός αδύναμος να
αντιδράσει εναντία στο επικρατούν καθεστώς του τρόμου,
της φυλακής και του αιφνίδιου θανάτου, της φτώχειας και
της πείνας τότε, ζητά να καλύψει σήμερα τα χαμένα
χρόνια της στέρησης και της έλλειψης ελευθερίας.
Θέλει να ζήσει αυτό που του ανήκει και το στερήθηκε.
Οι μεγάλες στερήσεις, οι δυστυχίες, ο πόνος των
αδικημένων αδελφών που χάνονταν κάτω από τα
βάρβαρα βασανιστήρια, η έλλειψη γνήσιας σκέψης δεν
μπορούσαν πια να συνεχίζονται. Γι’ αυτό, μόλις οι
συνθήκες έγιναν κατάλληλες, τα παλικάρια της Βορείου
Ηπείρου βρήκαν διέξοδο στην Ελλάδα.
Μολονότι ζήσαμε ξεκομμένοι και απομονωμένοι από
τον εθνικό κορμό, ποτέ δεν πάψαμε να αγωνιζόμαστε και
να ελπίζουμε ότι θα έρθει η στιγμή που δεν θα είμαστε
πια “μειονοτικοί”. Εμείς μετά από τόσες γενιές δεν
ξεχάσαμε τη γλώσσα μας, δεν ξεχάσαμε την εθνική μας
καταγωγή, γιατί μέσα μας, στην καρδιά μας είχαμε την
άσβεστη φλόγα του ελληνισμού.
Ο λαός μας δεν έπαψε ούτε στιγμή να μαθαίνει την
ελληνική γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα, που ποτέ δεν
ξέχασε, την αγάπη για την πατρίδα που έκρυβε μέσα του,
την ιστορία και τους προγόνους.
Παρ’ όλο που ήμασταν περιφρονημένοι και
καταπιεσμένοι κατορθώσαμε να προχωρήσουμε και να
επιζήσουμε. Παρά τη συρρίκνωση που επιχειρήθηκε από
τους Αλβανούς επιζήσαμε.
Ήρθαν λοιπόν οι μέρες των κοσμογονικών αλλαγών,
τα συρματοπλέγματα έσπασαν, δεν νομίζω όμως ότι
άλλαξε κάτι, τουλάχιστον στην αρχή, παρά τις ελπίδες
που τρέφαμε. Άλλαξε όμως κάτι αργότερα. Τώρα και από
τις δύο πλευρές μας αποκαλούν “μειονοτικούς”.
Οι Βορειοηπειρώτες αρχικά αντιμετωπίστηκαν με
αγάπη και συμπόνοια από τους αδελφούς Έλληνες,
αργότερα όμως με ρατσισμό. Αυτό οφειλόταν στην
αυξημένη εγκληματικότητα που από λανθασμένες
αντιλήψεις ή εσκεμμένες ενέργειες αποδιδόταν σε μας και
οφειλόταν σε άλλους.
Η ιστορία της Βορείου Ηπείρου είναι ένδοξη. Στην
Αλβανία γνωρίσαμε φυλακίσεις, εκτοπίσεις, βασανιστήρια
σαν ελληνική μειονότητα. Στην Ελλάδα όμως σήμερα οι
Βορειοηπειρώτες αντιμετωπίζονται σαν κατώτερα άτομα
και όχι σαν Έλληνες.
Ο τρόπος αντιμετώπισής μας στο σχολικό ή
εργασιακό χώρο είναι τουλάχιστον καχύποπτος και
διαφορετικός, ενώ εμείς είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε
στο κοινωνικό σύνολο. Είναι λοιπόν σκληρό η ίδια η
πατρίδα και οι συμπατριώτες να μας περιφρονούν και να
μας απορρίπτουν. Είναι πολύ οδυνηρό να μας κρίνουν
λάθος και να μας αποκαλούν Αλβανούς και να μας θέτουν
στο περιθώριο.
Η πολιτεία οφείλει να βοηθήσει στο ξεπέρασμα αυτών
των κοινωνικών ανισοτήτων και να παράσχει την
ομπρέλα προστασίας της σε όλους τους πολίτες και
στους Βορειοηπειρώτες, αίροντας κάθε μορφή κοινωνικής
αδικίας και ρατσισμού. Η πολιτεία πρέπει να βοηθήσει
την ένταξη και την ενσωμάτωση και των Βορειοηπειρωτών
στον ελληνικό κορμό μέσα από την
παιδεία και τους νόμους. Διαφορετικά στους
Βορειοηπειρώτες δημιουργείται ένα μεγάλο δίλημμα. Και
καλώ να μου απαντήσουν σ’ αυτό οι αξιότιμοι κύριοι της
Ελληνικής Κυβέρνησης.
Οι Αλβανοί για χρόνια μας θεωρούσαν Έλληνες, γι’
αυτό και μας είχαν στο περιθώριο. Αν λοιπόν και οι
Έλληνες μας θεωρούν Αλβανούς, πού πραγματικά
ανήκουμε;
Το ερώτημα αυτό απασχολεί εμένα και τους
συμπατριώτες μου. Παρακαλώ λοιπόν την Ελληνική
Κυβέρνηση να μελετήσει την ιστορία των
Βορειοηπειρωτών και να απαντήσει έπειτα στο ερώτημα
αυτό καθώς και στο ακόλουθο.
Για ποιο λόγο οι Βορειοηπειρώτες να μην αποκτήσουν
τα ίδια δικαιώματα με αυτά που παραχωρήθηκαν στους
Μικρασιάτες και στους Πόντιους;
Είναι χρέος λοιπόν όλων των Ελλήνων να
αναλογιστούν και να ενστερνιστούν την άποψη πως οι
Βορειοηπειρώτες είναι Έλληνες και να πάψουν και αυτοί
και η πολιτεία να μας θεωρούν “μειονοτικούς”.