Τα μειονεκτήματα της Εξωτερικής Πολιτικής μας

[ΑΡΕΙΑΝΟΣ]

Τα μειονεκτήματα της Εξωτερικής Πολιτικής μας
Του ΒΑΣ. Π. ΚΟΝΙΤΣΙΩΤΗ


Σε προηγούμενο σημείωμά μας αναφερθήκαμε στις στάσεις και θέσεις των Συμμάχων μας χωρών, εντός ή εκτός εισαγωγικών και κυρίως στις θέσεις της σημερινής υπερδύναμης αλλά και της «αδελφής» ψυχής αυτής της Βρετανίας.
Οι θέσεις αυτές υπαγορεύουν και διαγράφουν και την ελληνική πολιτική στα διεθνή φόρα, αλλά και την ακολουθούμενη επί σειράν ετών τεθλασμένη πορεία των ελληνικών σχέσεων τόσο με τις όμορες χώρες, όσο και με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η πολιτική των ΗΠΑ και της Βρετανίας απέναντι στα μεγάλα εθνικά μας θέματα δεν είναι απλά αντίθετη στα συμφέροντα αλλά και εχθρική προς τη χώρα μας, η οποία επί 80 ολόκληρα χρόνια υπήρξε ο κυματοθραύστης και το ανάχωμα του Μπολσεβικισμού, του υπαρκτού Σοσιαλισμού και του Πανσλαβισμού. Σήμερα όλα αυτά ξεχάστηκαν και ευνοούνται οι πρώην εχθρεικές προς τη Δύση και σήμερα γονυπετούσες χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ καθώς και των «ανεξάρτητων» σοσιαλιστικών χωρών της Αλβανίας και των Σκοπίων.
Η άφιξη του Αμερικανού προέδρου στην πρωτεύουσα της Αλβανίας, τα Τίρανα, δεν προοιωνίζει τίποτε το θετικό και ευχάριστο για τα Βαλκάνια αφού ευλογεί και επικροτεί εθνικισμούς και μεγαλοϊδεατισμούς σε βάρος ομόρων Βαλκανικών χωρών και υπέρ της Αλβανίας η οποία ονειρεύεται την Μ. Αλβανία στα Βαλκάνια.
Με κίνδυνο, που ίσως αγνοεί ο Πλανητάρχης ή ίσως και να επιζητεί την ανάφλεξη και πάλι της θρυαλλίδος ενός νέου Πανβαλκανικού και γιατί όχι παγκοσμίου πολέμου, ο πρόεδρος Μπους επιχειρεί νέα δεινά ερχόμενος σε αντίθεση με τη Ρωσία και βέβαια τη Σερβία, την οποία κατακερμάτισαν τα τελευταία χρόνια.
Οι χώρες των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, υποστηρίζουν πλήρως την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε. αλλά και τις απαιτήσεις όλων των όμορων κρατών από τη χώρα μας, πιστεύοντας ότι έτσι εξυπηρετούνται τα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντά τους. Κάτι επ’ αυτού γνώριζε η Πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής κατά την ανάληψη των καθηκόντων του νέου προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας όταν ομίλησε περί μειώσεως της ελληνικής κυριαρχίας και των συνόρων χάρην της… Δημοκρατίας και της Ενωμένης Ευρώπης! Έτσι η χώρα μας βολοδέρνει μεταξύ «σφύρας και άκμωνος» χωρίς γνώμη, χωρίς πολιτική έκφραση, χωρίς θέσεις! Πρόσφατες άλλωστε είναι οι δηλώσεις του Προέδρου των ΗΠΑ περί υποστηρίξεως της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας και μάλιστα τελείως «άκομψα» αφού η πατρίδα του δεν έχει ουδεμία σχέση και συνάφεια με την Ε.Ε. Και ο υφυπουργός εξωτερικών άλλωστε των ΗΠΑ Ν. Μπέρνς, επανέλαβε στις πρόσφατες συζητήσεις στην Αθήνα τις αναφορές περί υπάρξεως Αλβανικής, Μακεδονικής και άλλων μειονοτήτων στην Ελλάδα, χωρίς αντίρρηση και αντίλογο εκ μέρους μας! Επίσης θα πρέπει να επισημανθεί πως οι Αμερικανοί αναφερόμενοι στα Σκόπια χρησιμοποιούν το όνομα «Μακεδονία» και επιθυμούν την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Ενασκούν δε την εξωτερική πολιτική των κρατών αυτών όπως και στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία με αντάλλαγμα την παροχή ασφάλειας και προστασίας τύπου παλαιών και αλήστου μνήμης εποχών. Ποια όμως η Ελληνική πολιτική απέναντι στη διαμορφωθείσα, ούτως ή άλλως, κατάσταση στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο;
Πολλά διαβάσαμε και ακούσαμε τους τελευταίους μήνες αλλά και ζήσαμε σχετικά με την εξωτερική μας πολιτική. Πολλά περίεργα και ύποπτα, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να δημιουργείται αίσθημα ανασφάλειας στον πολίτη. Είναι σαφές ότι η χώρα μας αντιμετωπίζει απειλές από τις όμορες χώρες σφαιρικά και θα έπρεπε να ισχυροποιήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της και να μην προβαίνει σε συνεχείς και υποβολιμαίες μειώσεις της θητείας και στη συρρίκνωση μεγάλων μονάδων. Θα έπρεπε να δημιουργήσει ένα περιβάλλον ασφάλειας στο εσωτερικό με αναβάθμιση της αστυνομίας και αξιοποίηση του εφέδρου δυναμικού της χώρας που δεν έχει σχεδόν καμιά επαφή με το στρατό, μετά την απόλυσή του. Θα έπρεπε από καιρό τώρα να φροντίσει για την άσκηση αποτελεσματικής εξωτερικής πολιτικής. Δυστυχώς αντί αυτών παρατηρούμε:
– Πειραματισμούς στη σύνθεση, οργάνωση, εξοπλισμό και εκπαίδευση των Ε.Δ.
– Ανεπαρκή εθνική εκπαίδευση στη νεολαία. Εκπαίδευση που πρέπει να αρχίζει από μικράς ηλικίας για να εμφυσηθούν στους νέους τα Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, οι Εθνικές επιδιώξεις και να επισημανθούν οι απειλές που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Να γνωρίσουν οι νέοι την ιστορία της Ελλάδος, τους αγώνες, τις θυσίες για την απόκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας.
– Απομακρύνεται το θρησκευτικό συναίσθημα από τα σχολεία.
– Ξαναγράφεται η ιστορία μας με χρηματοδότηση των ΗΠΑ, του Ην. Βασιλείου καθώς και της Γερμανίας, με τη συνδρομή καθηγητών των Ελληνικών Πανεπιστημίων, ελαφρά τη καρδία, παραποιημένη, διαστρεβλωμένη και ελλιπής. Διαγράφονται από αυτήν ή αποσιωπούνται προσωπικότητες, ήρωες και γεγονότα άρρηκτα συνυφασμένα με τη ζωή του Έθνους και τα οποία διεδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην Ελληνική ιστορία.
– Θεσπίζεται η διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας στα Ελληνικά σχολεία.
– Έχουν εμφανιστεί ανησυχητικά φαινόμενα βίας όχι μόνο στα γήπεδα αλλά και στις «φιλειρηνικές» πορείες διαμαρτυρίεας με δράσεις συμμοριών, αναρχικών και με επικράτηση ανθρώπων της ανηθικότητας και της παρανομίας.
– Η αδιάκοπη, συνεχής αλλά και μη ελεγχόμενη είσοδος αλλοδαπών στην Ελλάδα, εξασθενεί την εθνική συνοχή, την Εθνολογική ομοιογένεια της χώρας και αποδυναμώνει ακόμη περισσότερο την αμυντική ικανότητα αυτής μεταβάλλοντάς την αργά αλλά σταθερά σε «πολυπολιτισμική» κοινωνία κατά επαναλαμβανόμενη φράση καθηγητού Πανεπιστημίου μας και οπαδού αυτής.
Επιπλέον παρατηρούμε πως οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν αντιδρούν άμεσα και με την απαιτούμενη ένταση ούτε εφαρμόζουν την πολιτική της αμοιβαιότητας σε εχθρικές ενέργειες των ομόρων κρατών, όπως:
– Δεν αναφέρονται στην Ελληνική μειονότητα της Αλβανίας και έχουν θάψει το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα.
– Δεν αναφέρονται στην ελληνική μειονότητα του Μοναστηρίου.
– Ούτε καν νύξη δεν κάνουν για τον Ελληνισμό της Κωνσταντινουπόλεως, της Ίμβρου και της Τενέδου και της γενοκτονίας των Ποντίων.
Τις ελληνικές κυβερνήσεις ανεξήγητα διακατέχει ένα φοβικό σύνδρομο, όπως διετύπωσαν πλείστοι διεθνολόγοι και αναλυτές της εξωτερικής πολιτικής.
Το μεγάλο ελληνικό πρόβλημα των ημερών είναι ο πλήρης ενδοτισμός στις όποιες πιέσεις των συμμάχων και των ομόρων χωρών, με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον του Έθνους.
Ίσως το Κόσσοβο ανοίξει τα μάτια και εγείρει υπνώττουσες συνειδήσεις της εδώ πλευράς.