Τρείς μέρες στη νότια Αλβανία 8-10/3/2003

[aZu]

Πηγή:

Κάθε χρόνο, το τριήμερο της Αποκριάς ο σύλλογός μας κάνει μια εκδρομή στο εξωτερικό. Φέτος, επιλέξαμε την Αλβανία. Μια παρακινδυνευμένη απόφαση, αφού ουσιαστικά πρόκειται για μια άγνωστη χώρα, δεν υπάρχουν πληροφορίες για διαδρομές, διανυκτερεύσεις, τιμές, κ.λ.π. Παρόλα αυτά θεωρήσαμε ότι είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε την αλήθεια πίσω από το μύθο που περιβάλλει αυτή την τόσο κοντινή, αλλά και τόσο απόμακρη χώρα.Από το τελωνείο της Κακαβιάς μπήκαμε στον κάμπο της Δερβιτσάνης.

Το σκληρό, άγονο τοπίο σημαδεύεται από τα αμέτρητα πολυβολεία με τα οποία το καθεστώς του Χότζα εξωτερίκευσε τους εφιάλτες του κάνοντας την Αλβανία την πιο απομονωμένη χώρα στον κόσμο. Την έρημη Δερβιτσάνη διαδέχεται το επιβλητικό Αργυρόκαστρο. Ξεκινώντας από την αθλιότητα της νέας πόλης ανεβαίνουμε το λόφο με τα αρχοντικά για να καταλήξουμε στο κάστρο. Δεν ακούσαμε πουθενά ελληνικά, αφού οι βορειοηπειρώτες εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για την αναζήτηση καλύτερης τύχης στην Ελλάδα.Ένας πολύ άσχημος δρόμος με βόρεια κατεύθυνση ακολουθεί τη ροή του Δρίνου που σπέρνει τις σακούλες των απορριμμάτων σε όλο τον ακαλλιέργητο κάμπο. Οι λακκούβες και τα σαμάρια δεν αποθαρρύνουν τις μερσεντές να μας προσπερνούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα ακόμα και σε στροφές χωρίς καμία ορατότητα. Τα εννέα στα δέκα αυτοκίνητα που βλέπουμε είναι μερσεντές σε αυτή τη χώρα των ακραίων αντιθέσεων. Βαρύς ο φόρος του αίματος που πληρώνεται στην άσφαλτο, όπως δηλώνουν τα αναρίθμητα μνημεία (κάτι αντίστοιχο με τα δικά μας εικονίσματα) στις άκρες του δρόμου.



Περνώντας από το Τεπελένι και το Φιέρι καταλήγουμε στην Αυλώνα, σπουδαίο λιμάνι και παλιά πρωτεύουσα της Αλβανίας. Μια πόλη με πληθυσμό 80.000 ανθρώπους που αγναντεύει το Ιόνιο και την Αδριατική. Στο σύγχρονο ξενοδοχείο "Νέα Υόρκη" ξεκουραζόμαστε από την πολύωρη ταλαιπωρία.Το πρωί της Κυριακής κάνουμε μια βόλτα για να γνωρίσουμε την πόλη. Τράπεζες και ξενοδοχεία της δίνουν όψη σύγχρονη, αλλά γύρω από την κεντρική πλατεία περιφέρονται οι άνεργοι. Ανεβαίνουμε στο λόφο Κούσμπαμπα, τόπο προσκυνήματος των Μουσουλμάνων, από όπου έχουμε μια πανοραμική άποψη της πόλης.

Στη συνέχεια ταξιδεύουμε για το Μπεράτι. Είναι μια πόλη - μουσείο με χαρακτηριστική αρχιτεκτονική και ιστορία που μας γυρίζει στον 6ο π.Χ. αιώνα. Από τότε χρονολογείται το κάστρο που περιβάλλει το ένα κομμάτι της πόλης. Στο εσωτερικό του, πέτρινα παραδοσιακά σπίτια και βυζαντινές εκκλησίες. Δίπλα στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας τα πιτσιρίκια ζητιανεύουν.

Κάτω από το λόφο απλώνεται το ομορφότερο κομμάτι της πόλης με τα παλιά αρχοντικά που χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα. Με τις φαρδιές προσόψεις και τα μεγάλα παράθυρά τους, μοιάζουν να είναι κτισμένα το ένα πάνω στο άλλο, δίνοντας στο Μπεράτι το όνομα της πόλης με τα χίλια παράθυρα. Περπατώντας στα καλντερίμια της γυρίζουμε πίσω, σε εποχές ακμής της και πλούτου, κρυμμένες πίσω από τη σημερινή μιζέρια που αναγκάζει τους ανθρώπους να ξενιτεύονται σε όλης της γης τα μέρη. Σχεδόν τίποτα δεν παράγεται σήμερα σε αυτή τη χώρα, που ζει με τη δουλειά των μεταναστών και την ξένη οικονομική βοήθεια.Περασμένα μεσάνυχτα πια φτάνουμε στους Αγίους Σαράντα, τον τελικό προορισμό μας. Για απόσταση 190 χλμ χρειάσθηκαν επτά ώρες εξαντλητικής οδήγησης. Σε αυτά τα μέρη, η απόσταση μετριέται όπως παλιά, σε ώρες και όχι σε χιλιόμετρα.
Πρωί της Καθαρής Δευτέρας αφήνουμε τους Αγίους Σαράντα, που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν, και σας συνιστούμε να αποφύγετε. Είναι μια πόλη αφιλόξενη, που σαν πρότυπο ανάπτυξης έχει το εύκολο κέρδος από τον τουρίστα του καλοκαιριού.



Πηγή:

Όπως θα διαβάσετε και από τα σχόλια δεν είχαν και τις καλύτερες εντυπώσεις από το ταξίδι τους στην Νότια Αλβανία.

Έχουν αλλάξει τα πραγμάτα για τον τουρισμό; Υπάρχει τουρισμός στην Νότια Αλβανία εν έτη 2007;

[epgiorgos82]