ΖΗΤΩ Η Βόρειος Ήπειρος, Κάτω οι Βορειοηπειρώτες

[keravnios]

πηγή:
«ΖΗΤΩ Η ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ, ΚΑΤΩ ΟΙ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ!»

Αυτό που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει είναι ότι τον τελευταίο λόγο για το αν θα προωθηθεί προς λύση το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα, από ελληνικής τουλάχιστον πλευράς, τον έχουν οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Φαντάζει αυτονόητο ότι χωρίς μία ελάχιστη, έστω έμεση στήριξη από την Μητέρα Ελλάδα, ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου δεν μπορεί να ελπίζει σε δικαίωση των πόθων του.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Ελληνική Πολιτεία θα ενδιαφερθεί ξαφνικά τόσο θερμά για την Βόρειο Ήπειρο, αν οι ίδιοι οι κάτοικοι της δεν αγωνιστούν για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Αν οι ίδιοι δεν προβάλλουν το μείζον θέμα της ιδιαίτερης πατρίδας τους. Αν οι ίδιοι δεν μπούνε μπροστάρηδες στον αγώνα.

Και τώρα με την απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας όχι μόνο τους δίνεται η ευκαιρία να το πράξουν, αλλά αποτελεί και χρέος τους.

Σε αυτό όμως χρειάζεται ενότητα και συνεργασία απ’ όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές, χωρίς να εμφανίζονται στοιχεία αρχομανίας και εκμετάλλευσης απ’ όπου και για όποιον λόγο κι αν προέρχονται.

Μέχρι το 1990, οπότε και τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα που εγκατέστησε το χοτζικό καθεστώς έπαψαν να χωρίζουν στα δύο την Ήπειρο, αυτοί που προέβαλλαν το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα κρατώντας το ζωντανό έστω και σε θεωρητική βάση, ήταν Βορειοηπειρώτες φυγάδες ή κάτοικοι της ελληνικής επικράτειας πριν από το 1945 (χρονιά που έκλεισαν τα σύνορα), προχωρημένης φυσικά ηλικίας.

Ήταν βέβαια και Βορειοηπειρώτες δεύτερης γενιάς καθώς και Ελλαδίτες πατριώτες που δεν τους άφηνε αδιάφορους το εθνικό αυτό θέμα.

Ανάμεσα σε όλους αυτούς η εξέχουσα μορφή δεν ήταν άλλη από αυτή του Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Σεβαστιανού.

Αλλά η εικόνα που κυριαρχούσε με τους περισσότερους ήταν οι συγκεντρώσεις για τσάι και τα μνημόσυνα.

Το 1991 υπήρξε η χρονιά ορόσημο. Οι Βορειοηπειρώτες που είχαν ζήσει το απάνθρωπο σταλινικό καθεστώς που επέβαλε το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, μετά από 46 χρόνια, μπήκαν σε μια νέα εποχή. Ερχόμενοι πλέον σε επαφή με τη Μητέρα Ελλάδα και χωρίς το φόβο των καταδοτών, μπορούσαν πλεόν να θέσουν σε νέες πιο στέρεες βάσεις το Βορειοηπειρωτικό. Προτεραιότητα βέβαια είχαν ζητήματα πιο προσωπικά για τον καθένα, που ζητούσαν άμεση επίλυση.

Αφού λοιπόν οι συνθήκες ευνοούσαν δυναμικότερες κινητοποιήσεις τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα έπρεπε.

Η λεγόμενη «παλαιά φρουρά» του Εθνικού αυτού Αγώνα δεν φάνηκε διατεθειμένη όχι μόνο να παραδώσει τα ηνία, αλλά ούτε καν να συνεργαστεί με τους ανθρώπους που γεννήθηκαν και έζησαν στη Βόρειο Ήπειρο. Με τους ανθρώπους αυτούς που κράτησαν με θυσίες τον Ελληνισμό στον μαρτυρικό αυτό τόπο και που στο κάτω κάτω είναι αυτοί που με την κατοχή της αλβανικής υπηκοότητας συνεχίζουν να έχουν δικαιώματα στην ιδιαίτερη πατρίδα τους διατηρώντας έτσι ζωντανό το Ζήτημα.

Η «κάστα» αυτή λοιπόν είχε γίνει κατεστημένο και δυστυχώς ακόμη και σήμερα, 17 χρόνια μετά το άνοιγμα των συνόρων και την προφανή αλλαγή των συνθηκών, αντιμετωπίζει τα μέλη της Ελληνικής Κοινότητας της Βορείου Ηπείρου ως τα κακόμοιρα αδέρφια των αρχών της δεκαετίας του ’90 και κατ’ επέκτασιν τα ιδανικά πρόβατα.

Το πρόσχημα ήταν ότι έχει αλλοιωθεί η συνείδηση τους αφού πολλοί από αυτούς υπήρξαν καλοθελητές του προηγούμενου καθεστώτος!

Ουσιαστικά δηλαδή, μέσω του ισοπεδοτικού αυτού συμψηφισμού, υποστήριζαν ότι τους ενδιαφέρει η εδαφική έκταση της Βορείου Ηπείρου αλλά για τους κατοίκους της δεν δίνουν δεκάρα!

Ο καθένας που υποστήριζε αυτή την κατάσταση είχε και τον δικό του ιδιοτελή λόγο, ενώ από την άλλη η αδράνεια της συντριπτικής πλειοψηφίας των Βορειοηπειρωτών να ασχοληθεί με τα κοινά, έδωσε την ευκαιρία σε ορισμένα άτομα να καπηλευτούν τα ζητήματα αυτού του κομματιού του Ελληνισμού.

Η εμπειρία των παλιών είναι απαραίτητη, αλλά χωρίς το ενδιαφέρον και την καθοριστική κινητοποίηση των ίδιων των Ηπειρωτών που είναι παράλληλα και πολίτες του αλβανικού κράτους δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα το θετικό.

Ενδιαφέρον που πρέπει όμως να εκδηλώνεται με τη μεγαλύτερη δυνατή συχνότητα και μαζικότητα. Όχι διαιρεμένα και διασπαστικά.

Έτσι ώστε να μην δίνεται σε κανέναν το δικαίωμα να αντιμετωπίζει το Βορειοηπειρωτικό ως εμπόρευμα που πρέπει να το θέσει υπό την εργολαβία και το μονοπώλιο του.



Θοδωρής Ασβεστόπουλος