Θ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ

[xylino spathi]

Ελλάς, είναι πια για να γελάς
* Πώς γίνεται και είμαστε η μόνη χώρα που πρέπει παντού και πάντα να υποχωρεί;



Θ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ
Α, δεν ανησυχώ καθόλου για το Κυπριακό, γιατί ως έθνος, ως πολιτική ηγεσία αλλά και ως λαός είμαστε πρωταθλητές στις... εθνικές υπαναχωρήσεις και στις απώλειες κεκτημένων γενικώς! Τα τελευταία πενήντα χρόνια έχουμε καταφέρει με ζηλευτή μαεστρία να χάσουμε... σε όλα τα μέτωπα! Από πού να ξεκινήσεις; Είμαστε, π.χ., η μόνη χώρα που κατάφερε να «θάψει» μια δική μας μεγάλη καταπιεζόμενη μειονότητα, σε ξένο κράτος, τους Βορειοηπειρώτες. Οσο ήταν ο Εμβέρ Χότζα είχαμε βέβαια την ησυχία μας με... δαύτους, γιατί τους έχωνε στα μπουντρούμια. Μόλις κατέρρευσε το καθεστώς όμως, βρήκαμε το κόλπο να τους εξαρθρώσουμε! Τους ανοίξαμε τα σύνορα και τώρα για να βρεις Βορειοηπειρώτη ψάχνεις μόνο στα Πατήσια. Ολα αυτά τα χρόνια δεν θέσαμε ποτέ, πουθενά και σε κανένα διεθνές όργανο σοβαρό ζήτημα για τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσής τους, ενώ οι Τούρκοι μάς είχαν δεκαετίες «πρώτες φίρμες» στις έρευνες του ΟΗΕ ότι δήθεν καταπιέζουμε τους μουσουλμάνους της Θράκης.

Γενικά δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να συγκριθεί μαζί μας στο πώς απεμπολούμε με περηφάνια χαρά, και... άποψη (!!) όσα άλλοι λαοί σκοτώνονται για να διατηρήσουν. Δείτε με τι τέχνη ελιχθήκαμε με την ονομασία της «Μακεδονίας» ώσπου να κουραστούν τα εκατομμύρια των αφρόνων «Ελληναράδων», που ξεσηκώθηκαν τότε στις αρχές του 1990, και ξεχάσουν το θέμα. Τώρα; Οχι μόνο «Μακεδονία» τα Σκόπια αλλά και... γκέι Σλαβομακεδόνας ο Φίλιππος! Να κλαις; Οχι... Είναι για να γελάς. Μ' εμάς.

Αφού καθαρίσαμε με το... ανθελληνικό βορειοηπειρωτικό ζήτημα και την υπονομευτική για το έθνος συκοφαντία ότι η Μακεδονία είναι ελληνική, σιγά μη μας σταθεί εμπόδιο το Κυπριακό! Εδώ κατέχουμε τουλάχιστον δύο-τρία ρεκόρ Γκίνες! Το ρεκόρ, π.χ., της χώρας που ανέχθηκε δύο εισβολές, και τον Αττίλα Α' και τον Αττίλα Β', επί... χουντικής αλλά και επί δημοκρατικής κυβερνήσεως, χωρίς μια ντουφεκιά, έστω για την τιμή των όπλων. Επιχείρημα; Δεν ήμασταν έτοιμοι (ενώ το 1940... «αστακοί»!!). Το άλλο μας ρεκόρ είναι ότι επί... 30 χρόνια κατοχής δεν έγινε ούτε μία δυναμική ενέργεια αντίστασης στους κατακτητές. Ούτε καν όταν σκότωναν τον Σολωμό Σολωμού πάνω στη σημαία δεν βρέθηκε ένας, έστω ένας, στην Κύπρο ή στην Ελλάδα να διανοηθεί εκδίκηση. «Πολιτισμένοι» άνθρωποι γαρ... Σας το 'πα, είμαστε «μάστορες» στις εθνικές υποχωρήσεις, στους συμβιβασμούς και στο «σύστημα κουνέλι» - δεν μας φτύνουν αλλά βρέχει - όποτε, όπου και με οιονδήποτε τρόπο η Πατρίδα μάς χρειασθεί να... της την φέρουμε! Ακόμη και όταν ζήσουμε τη χαρά και την περηφάνια τού να δούμε Τουρκοκύπριο ή - γιατί όχι; - τούρκο έποικο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ακόμη και τότε θα έχουμε «άποψη» για το γιατί δεν είμαστε «ρόμπες» περιωπής!

Μη με παρεξηγείτε, δεν είμαι ούτε πολεμοχαρής (γιώτα τέσσερα... γραφεύς δηλαδή) ούτε για περιπέτειες (υπέρβαρος βολεμένος οικογενειάρχης) αλλά ούτε και εθνικιστής... Οχι απλά διεθνιστής αλλά... κάτι παραπάνω, διαστημιστής (!), αφού πιστεύω ότι πέρα και πάνω από Τούρκους κα Ελληνες, Αγγλους ή Βραζιλιάνους, είμαστε πρωτίστως κάτι δισεκατομμύρια αβοήθητα... ανθρωπάκια πάνω σ' ένα μικροσκοπικό πλανήτη στο χαώδες σύμπαν. Αντε, να παραδεχθώ ακόμη ότι τώρα πια, εκεί που φθάσαν τα πράγματα με την ΕΕ, την Κύπρο, τα Ελληνοτουρκικά, μπορεί να μην έχουμε άλλη λύση. Μόνο που διατηρώ, έτσι από στατιστικό ενδιαφέρον, μερικές απορίες: Πώς γίνεται και είμαστε η μόνη χώρα που πρέπει παντού και πάντα να υποχωρεί; Βορειοηπειρωτικό, Κύπρος, Μακεδονικό... σε όλα κάναμε πίσω! Συμπτώσεις ήταν ή υπήρξαμε τόσο μεγάλη... αποικιοκρατική δύναμη που κατείχαμε χώρους που δεν μας ανήκαν; Πώς γίνεται όλες οι δικές μας ιστορικές αξιώσεις να θεωρούνται μονίμως πια από τις ηγεσίες μας παράλογες, υπερπατριωτικές, τυχοδιωκτικές, εθνικιστικές, ενώ οι αντίστοιχες των Αμερικανών στη... Γρανάδα, των Αγγλων... στην Αργεντινή, των Τούρκων ακόμη... στο Ιράκ να είναι θεμιτές; Απ' τις δικές μας καμία; Ούτε μία ως εξαίρεση; Εξ ου και δεν ανησυχώ για το Κυπριακό. Κάπως θα το «θάψουμε» κι αυτό διατρανώνοντας με εθνική ομοψυχία ότι είναι στραβός ο γιαλός.

ΥΓ.: Αρα μπορεί όντως να είναι ιστορική ευκαιρία η πρόταση Αναν. Γιατί από μόνοι μας μπορεί να δώσουμε σιγά σιγά πολύ περισσότερα. Με «άποψη»...




Το ΒΗΜΑ, 17/11/2002 , Σελ.: A23