Βορειοηπειρώτες: Στην ομηρία για άλλα δέκα χρόνια

[xylino spathi]

Βορειοηπειρώτες: Στην ομηρία για άλλα δέκα χρόνια


Εντονη ανησυχία παρατηρείται στους κόλπους των Βορειοηπειρωτών σχετικά με τους χειρισμούς της κυβέρνησης που αφορούν την πολιτειακή (εθνική) αποκατάστασή τους στην Ελλάδα. Ενώ αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι η απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας στους Βορειοηπειρώτες συνιστά αφενός ηθικοδικαιική πολιτική, σύμφωνα με τις αρχές του έθνους και μιας ευνομούμενης δημοκρατίας, και αφετέρου μας ισχυροποιεί πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αλβανία, ωστόσο η κυβέρνηση προχωρεί μονομερώς και χωρίς τη συναίνεση ημών των ιδίων στην απόδοση δεκαετούς «δελτίου ομογενούς» υπό καθεστώς αλλοδαπού. Είναι απορίας άξιον πώς μετά από 15 χρόνια κατάφωρης αδικίας που έχουν υποστεί οι Βορειοηπειρώτες υπό το καθεστώς σκούπας - βίζας - ΕΔΤΟ, η ελληνική πολιτεία μηρυκάζει και παλινωδεί σε μια από τα ίδια, αρνούμενη να αναλάβει τις ιστορικές ευθύνες έναντι της εθνικής αυτής ομάδας.

Ο απολογισμός των παραπάνω πολιτικών είναι η ερήμωση των εστιών μας, τα αδιέξοδα και οι αγκυλώσεις πάσης φύσεως, η νέκρωση των αντανακλαστικών της συλλογικής μας αυτοάμυνας, οι συνθήκες εθνικής απομόνωσης και περιθωριοποίησης και η έλλειψη ρεαλιστικού οράματος σχετικά με την επιβίωση του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού διασυνοριακά. Αν και ο πραγματισμός της εξουσίας έχει εξωραϊστικές απαντήσεις ή θεωρήσεις για κάθε μία από αυτές τις αποτυχίες, εμείς οι νεότεροι Βορειοηπειρώτες και χρέος έχουμε έναντι της Ιστορίας μας να καταβάλουμε το ελάχιστο όριο εγρήγορσης ώστε να αναστραφούν οι παραπάνω συνθήκες και πολιτικές ευθύνες θα αξιώσουμε σε εύθετο χρόνο.

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να αναφέρουμε ότι οι Βορειοηπειρώτες διεκδικούν πολιτικά και εκπαιδευτικά δικαιώματα στην Αλβανία ως Ελληνική Εθνική Μειονότητα διεθνώς αναγνωρισμένη, αλλά και πολιτειακά δικαιώματα στην Ελλάδα. Ωστόσο, το ζήτημα αυτό είναι και ένα πρόβλημα αποκλεισμού, στέρησης δικαιωμάτων και διακρίσεων από Ελληνα σε Ελληνα. Οι διεκδικήσεις αυτές νοηματοδοτούν και τις σύγχρονες διαστάσεις του εθνικού αυτού θέματος. Διεκδικήσεις και αιτήματα που σκοπό έχουν να τονώσουν την εθνική ιδιοπροσωπία του Βορειοηπειρώτη και να τον καταστήσουν λειτουργικό άξονα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δυο λαών και κρατών.

Η απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας και η παγίωση του κανονιστικού και λειτουργικού status των δύο υπηκοοτήτων συνιστούν την ευκταία επίλυση του εθνικού αυτού θέματος. Εγγυητής αυτής της ενόρασης, που σύντομα πιστεύουμε ότι θα γίνει πράξη, δεν μπορεί παρά να είναι κυρίως ένας ισχυρός οικονομικοκοινωνικοπολιτικά Βορειοηπειρώτης.

Σε αντιδιαστολή με αυτήν την παραδοχή που αποτελεί πάγιο και καθολικό αίτημα των Βορειοηπειρωτών, έρχεται η κυβέρνηση ετσιθελικά να μας εντάξει σε ένα δεκαετές νομικό πλαίσιο αλλοδαπού, χωρίς καμία συνεννόηση και διάθεση διαλόγου με τους Βορειοηπειρώτες. Η λογική της ήσσονος προσπάθειας, ο πατερναλισμός, η ακινησία και η αναβίωση του παρελθόντος από επιχειρησιακούς και κομματικούς παράγοντες ενδύονται με προσχήματα, υποκρισία και φοβίες για «άλλη μια χαμένη πατρίδα», κάνοντας εύλογη την παράχρηση και το πρόσχημα της «ανάγκης» για ιταμότητα και αυθαιρεσία. Υπενθυμίζουμε σε κάποιους «υπερευαίσθητους» πως αν οι Βορειοηπειρώτες ψήφιζαν στις επόμενες δημοτικές εκλογές που θα διεξαχθούν στην Ελλάδα, δεν θα κινδύνευαν να χάσουν τίποτα στην ιδιαίτερή τους πατρίδα. Ας τολμήσουν λοιπόν οι κυβερνώντες να αποδείξουν την ευαισθησία και το χρέος τους στην πράξη, αντί να κινδυνολογούν ασύστολα.

Με αίσθημα ευθύνης, θεωρούμε αναγκαία από την κυβέρνηση την άμεση έναρξη θεσμικού διαλόγου για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση του αιτήματος των Βορειοηπειρωτών για πολιτογράφηση.

Οσο για την πληθώρα των προβλημάτων που απορρέουν από το ιδιότυπο αυτό καθεστώς του αλλοδαπού, αποτελεί sine qua non η θεσμοθέτηση μιας μόνιμης διυπουργικής επιτροπής που θα τα συγκεντρώνει και θα τα επιλύει άμεσα.

Τα κόμματα οφείλουν να απεκδυθούν με συνέπεια τις διαχειριστικές και πατερναλιστικές λογικές και να εντάξουν θεσμικά στις εθνικές τους αναφορές τους Βορειοηπειρώτες με όρους με τους οποίους να τιμάται η εθνική ιδιοπροσωπία των Βορειοηπειρωτών.

Τέλος, αποτελεί ζητούμενο το οργανωτικό εκείνο σχήμα το οποίο θα ενώσει ψυχικά και πολιτικά τους Βορειοηπειρώτες, πράγμα το οποίο θα αντανακλά μια ευκταία δυναμική διακρατικά, σε αντιδιαστολή με αποσχίδια εκπροσώπησης, ηγεμονικό παραγοντισμό και ισχυρούς μεσσίες.

Αναφερόμενοι σε στρατηγικούς χειρισμούς σε άλλα εθνικά θέματα, πρέπει να αναγνωρίστουμε την επιτυχία μιας πολιτικής που εκμεταλλεύτηκε τις δυνατότητες των διαδικαστικών και ουσιαστικών μηχανισμών ενός πολυμερούς συστήματος συνεργασίας, όπως αυτό της Ε.Ε., για την προώθηση εθνικών συμφερόντων, αντί της προσκολλήσεως σε αναποτελεσματικά σχήματα διμερών σχέσεων. Στην περίπτωση όμως του λειτουργικού status των δύο υπηκοοτήτων για τους Βορειοηπειρώτες η Αλβανία δεν φαίνεται να έχει αντιρρήσεις ούτε απαγορευτικά αντισταθμίσματα. Εν πάση περιπτώσει, το όλο ζήτημα αφορά διπλωματικούς χειρισμούς ενός ισχυρού ευρωπαϊκού κράτους με ένα αναπτυσσόμενο γειτονικό κράτος.

Κλείνοντας θέλουμε να υπενθυμίσουμε στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας ότι η προσφορά των Βορειοηπειρωτών στους εθνικούς αγώνες αλλά και στην εθνική οικονομία και τον πολιτισμό αποτελεί μέγιστο εθνικό κληροδότημα. Οι Ελληνες πολιτικοί ανταποκρινόμενοι στο δίκαιο αίτημά μας σέβονται πρωτίστως στην πράξη το κληροδότημα αυτό και δευτερευόντως κάνουν μια επιλογή. Επιλέγουν ως κριτήριο πολιτικής ηθικής και πρακτικής τον πατριωτικό ρεαλισμό και όχι την εθνικιστική ρητορεία, επιλέγουν την εργώδη προσπάθεια και την ανάληψη πρωτοβουλιών και όχι την ακινησία και την αναβίωση του παρελθόντος, γιατί βλέπουν στην κοσμογονία των ημερών μας ευκαιρίες και όχι αδιέξοδα, εκτελώντας το χρέος τους στο έθνος και τις δημοκρατικές αξίες και επιταγές που πρεσβεύουν.






ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΙΧΑΣ, ΛΑΖΑΡΟΣ ΚΩΤΣΙΑΣ



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 05/01/2006