Φόρουμ της Νεολαίας Βορειοηπειρωτών

Ο Μάικλ Κόλλινς υπήρξε ο σπουδαιότερος ηγέτης του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού.
Φυλακίστηκε για την οργάνωση της "Πασχαλινής Εξέγερσης" (1916).
Έπειτα από την αποφυλάκισή του επωμίστηκε μόνος σχεδόν όλες τις στρατιωτικές
και μεγάλο μέρος των διοικητικών ευθυνών του αγώνα για την ιρλανδική ανεξαρτησία.
Συνετέλεσε τα μέγιστα στην απόδραση από τη φυλακή του Ήμον ντε Βαλέρα,
πολιτικού ηγέτη του Σιν Φάιν.
Από το 1919 έως και το 1921, η σχεδίαση, η οργάνωση και ο συντονισμός του IRA
σε επίπεδο δράσης και συλλογής πληροφοριών, ανήκε στον Κόλλινς.
Το 1921 οι Άγγλοι δέχτηκαν να συνθηκολογήσουν.
Σε αυτά τα παιχνίδια πολιτικής και διπλωματίας με την Αγγλία,
η ηγεσία της Ιρλανδίας ήταν εξ' αρχής χαμένη
(και πράγματι οι όροι της συνθήκης δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκοί για την Ιρλανδία,
καθώς προέβλεπαν διχοτόμηση του κράτους, και συνθήκη αυτονομίας και όχι ανεξαρτησίας για το ελεύθερο κομμάτι).
Ο ντε Βαλέρα όρισε αρμόδιο γαι τις διαπραγματεύσεις τον Κόλλινς (μαζί με τον Άρθουρ Γκρίφφιθ),
που χωρίς σπουδαία πείρα σε τέτοια ζητήματα έκρινε ότι πράττει το καλύτερο δυνατό για την πατρίδα του.
Η πλειοψηφία των Ιρλανδών εμπιστεύτηκε τον Κόλλινς
και απεδέχθη τη συνθήκη.
Ο Ήμον ντε Βαλέρα, όμως,
τον κατηγόρησε για ανικανότητα και προδοσία,
και κήρυξε πόλεμο ενάντια στον άνθρωπο που για πολλά χρόνια κράτησε
με άμεσο κίνδυνο της ζωής του ζωντανές τις ελπίδες για ανεξαρτησία της Ιρλανδίας,
και τον οποίο ο ίδιος έστειλε να συνθηκολογήσει
(ώστε να μην "κηλιδωθεί" το δικό του όνομα, με την κατηγορία του ανίκανου και του προδότη).
Ο εμφύλιος κράτησε πολλές μέρες.
Στις 22 Αυγούστου 1922, ο Κόλλινς επιθεωρούσε τα στρατιωτικά τμήματα στο δυτικό Κορκ.
Σε ενέδρα που είχε στηθεί από τους οπαδούς του ντε Βαλέρα, τραυματίστηκε θανάσιμα
και άφησε την τελευταία του πνοή λίγες στιγμές μετά,
σε ηλικία μόλις 32 ετών.


Ο ντε Βαλέρα αποτελεί μία από τις αινιγματικότερες μορφές της ιστορίας.
Όμως ο Μάικλ Κόλλινς,
το "γελαστό παιδί",
παραμένει έμβλημα ενός ολόκληρου λαού,
που ακόμη και σήμερα, 80 χρόνια μετά,
εξακολουθεί να μάχεται για την ελευθερία του.


Μπορεί να δολοφονήθηκε ως προδότης
από τους πρώην συμπολεμιστές του,
ωστόσο η ιστορία του λαού και της πατρίδας του τού επεφύλαξε την ιερότερη δικαίωση...
Αυτήν της μνήμης και της αναγνώρισης...

Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1920, στη γερμανική πόλη Άντερναχ (Andernach). H μητέρα του ήταν Γερμανίδα και ο πατέρας του ένας Πολωνο-Αμερικάνος στρατιώτης, ο οποίος ήταν μέρος της στρατιωτικής δύναμης που είχε μείνει στη Γερμανία μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η οικογένεια μετανάστευσε στο Λος Άντζελες, όταν ο Τσαρλς ήταν μόλις δύο ετών, ένα μέρος που τον επηρέασε πάρα πολύ στα γραπτά του.

Κατά τα σχολικά του χρόνια, ο Μπουκόφσκι διάβασε πολύ. Όταν αποφοίτησε, γράφτηκε στο κολέγιο του Λος Άντζελες για να σπουδάσει δημοσιογραφία και λογοτεχνία, ώστε να γίνει συγγραφέας. Ένα χρόνο μετά, η μητέρα του έγινε έξαλλη όταν ανακάλυψε κάποια κείμενά του, με τα οποία και τάισε τη μηχανή κουρέματος του γκαζόν. Ο Μπουκόφσκι έφυγε από το σπίτι του και έζησε σαν αλήτης ταξιδεύοντας προς την Ατλάντα. Εκεί έμεινε σε μια παράγκα όπου τρεφόταν καθημερινά με σοκολάτες. Αναγκάστηκε να γυρίσει, όμως, κάποια στιγμή σπίτι του, κάτι που θα έκανε συχνά τα επόμενα χρόνια όταν δε θα είχε πουθενά αλλού να πάει.

Όταν η Αμερική πήρε μέρος ενεργά στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι φίλοι του και κυρίως ο πατέρας του, τον πίεσαν να καταταγεί στο στρατό.
Το 1955 μπήκε αιμορραγώντας εσπευσμένα στο νοσοκομείο απόρων, έχοντας "κερδίσει" ένα έλκος στομάχου, που παρά λίγο να τον σκοτώσει.

Όταν βγήκε από το νοσοκομείο, ο Μπουκόφσκι ξεκίνησε να γράφει ποίηση. Αν και εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αυθεντικούς και με σημαντικότατη επιρροή μεταπολεμικούς ποιητές, ο Μπουκόφσκι δεν έτυχε αναγνώρισης στην Αμερική, ούτε σε μεγάλα περιοδικά, ούτε στην ακαδημία. To 1957 παντρεύτηκε την Μπάρμπαρα Φράι (Barbara Frye), η οποία εξέδιδε το ποιητικό περιοδικό Harlequin και άρχισε να δημοσιεύει δουλειές του Μπουκόφσκι. Ο γάμος τους κράτησε περίπου δύο χρόνια. Μετά το διαζύγιο, ο Μπουκόφσκι ξαναγύρισε στο πιοτό, στην ποίηση, αλλά και στο ταχυδρομείο ως ταμίας, μια θέση την οποία κράτησε για πάνω από δώδεκα χρόνια.

Ο Μπουκόφσκι απέκτησε μεγάλη φήμη στο εξωτερικό, και κυρίως στη Γερμανία, όπου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70, ήταν ο πιο πετυχημένος Αμερικανός συγγραφέας εκεί. Φήμη απέκτησε ακόμη στη Γαλλία, αλλά και σε άλλα μέρη της Ευρώπης, όχι όμως και στις Η.Π.Α., όπου το κοινό δεν τον αποδέχθηκε, εκτός από ένα περιορισμένο αριθμό φανατικών οπαδών του. Ο ίδιος ο Μπουκόφσκι φερόταν προκλητικά, και βοήθησε να γίνει το όνομά του διαβόητο, προκαλώντας συνεχώς αρνητικές κριτικές εναντίον του.

Το 1969, ο Τζον Μάρτιν (John Martin), εκδότης των Black Sparrow Press, δίνει 100$ το μήνα στον Μπουκόφσκι για το υπόλοιπο της ζωής του, ώστε να ασχοληθεί μόνο με τη συγγραφή. Ο Τσαρλς παραιτείται σε ηλικία 49 ετών από το ταχυδρομείο για να αφοσιωθεί στο γράψιμο.

Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε από λευχαιμία στις 9 Μαρτίου 1994, στο San Pedro της California, στην ηλικία των 73 ετών, λίγο καιρό αφότου είχε τελειώσει το τελευταίο του βιβλίο "Αστυνομικό" (Pulp). Πάνω στον τάφο του είναι γραμμένες οι λέξεις "Μην Δοκιμάσεις" (Don't Try). Σύμφωνα με τη γυναίκα του, το νόημα των παραπάνω λέξεων έχει να κάνει με τις παρακάτω φράσεις: "Εάν σπαταλάς όλη σου την ώρα προσπαθώντας, τότε το μόνο που πράττεις είναι να προσπαθείς. Γι' αυτό μην προσπαθείς. Πράξε"

Ριχάρδος Βάγκνερ (1813-1883)
Ο Ριχάρδος Βάγκνερ ήταν Γερμανός.
Σημαντικότατος συνθέτης και ουσιαστικά αναμορφωτής της οπερατικής τέχνης και αισθητικής. Μέσα στις πολυάριθμες όπερές του εξερεύνησε ένα μεγάλο εύρος θεμάτων με μουσικά μέσα πλούσια και πολλά στοιχεία νεωτερισμού. Επέδρασε σε πολύ μεγάλο βαθμό σε μεταγενέστερους συνθέτες ακόμα και εκτός του χώρου της όπερας. Σαν ιδιώτης είχε αρκετά αμφιλεγόμενες ιδέες και πρακτικές αλλά σαν μουσικός γνώρισε την κοινή αποδοχή και καταξίωση.
Το στυλ του είναι πολύ πρωτοποριακό για την εποχή του, με πολύ μεγάλο αρμονικό ορίζοντα και πολλαπλασιαζόμενες ελευθερίες στις αρμονικές συνδέσεις και στους χρωματισμούς. Εφάρμοσε τις δικές του ιδέες και στην ενοργάνωση της όπερας μεγαλώνοντας τις διαστάσεις της. Χρησιμοποίησε την ιδέα του LeitMotiv (συνεχές μοτίβο που δρα σαν συνεκτικός παράγοντας σε όλη την όπερα). Επίσης, καθιέρωσε την "ατελείωτη" μελωδία (στην οποία οι τελικές πτώσεις συνεχώς αναβάλλονται σαν μία ιδέα για σύνδεση των διαφόρων σκηνών μεταξύ τους) αλλάζοντας εντελώς τη μορφή μιάς όπερας.

Στην συντριπτική πλειοψηφία του το έργο του Βάγκνερ είναι όπερες : Νεράιδες, Ριέντσι, Ο Ιπτάμενος Ολλανδός, Το πλοίο φάντασμα, Τανχόιζερ, Λοέγκριν, Το δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν, το χρυσάφι του Ρήνου, Βαλκυρία, Ζίγκφριντ, Το λυκόφως των Θεών, Τριστάνος και Ιζόλδη, Οι αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης, Πάρσιφαλ. Επίσης, χορωδιακά έργα και λήντερ, 9 εισαγωγές, 1 συμφωνία και διάφορα κομμάτια για πιάνο. Εγραψε και πολυάριθμα κείμενα-διατριβές πάνω στη μουσική, το θέατρο, τη θρησκεία, την πολιτική κλπ