Εκεί που το χάος αντικαθιστά τη λογική
Δημοσιεύτηκε: 21:11 pm 24 12 2007Εκεί που το χάος αντικαθιστά τη λογική
Η επίσκεψη στην Αλβανία ήταν μια έκπληξη. Ή καλύτερα δύο εκπλήξεις, όπως λέει ο Κώστας Τσιτσελίκης. Η πρώτη είχε να κάνει με την εικόνα της υπαίθρου. Η εγκατάλειψη χορεύει με την περιστασιακή και άναρχη ανάπτυξη. Θύμισε στους φοιτητές εικόνες από τα ντοκιμαντέρ της Ελλάδας του ’50. Τότε που η ύπαιθρος ερήμωνε από τον φόβο της πείνας και του χωροφύλακα.
Στην Αλβανία η φτώχεια είναι ένα από τα αδιέξοδα της υπαίθρου. Ενα άλλο, πιο «μοντέρνο» είναι το ενεργειακό αδιέξοδο. Για ώρες ολόκληρες ο αλβανικός Νότος μένει χωρίς ρεύμα. Αιφνιδιαστικά, όπως συμβαίνει σε όλες τις περιοχές όπου το χάος αντικαθιστά τη λογική.
Η δεύτερη έκπληξη ήταν ο Ελληνας πρόξενος στο Αργυρόκαστρο, ο Χρήστος Μαντέλος. Ο λόγος του προς τους φοιτητές δεν ήταν ξύλινος. Δεν τους είπε για δικαιώματα περισσότερα απ’ αυτά που στερείται ολόκληρη η αλβανική ύπαιθρος. Ούτε για καταπιεζόμενη ελληνική μειονότητα. Δεν αναφέρθηκε στα υπερβολικά νούμερα των 200.000 «Βορειοηπειρωτών», αλλά στους περίπου 30.000 που έχουν απομείνει και που δεν μπορεί να βρεθεί τρόπος για να σταματήσει τουλάχιστον σ’ αυτό το νούμερο αυτή η αφαίμαξη.
Τους μίλησε για ανθρώπους που είτε Αλβανοί είτε Ελληνες, δεν έχουν λόγο να μείνουν σε εκείνες τις περιοχές. Κι αυτό, τους το εξήγησε πειστικά, δεν είναι κάτι που αφορά μόνο την Ελλάδα ή μόνο την Αλβανία.
Υπάρχει ένας αλβανικός μύθος που θέλει τις δύο εμβληματικές μορφές της Αλβανίας, τον Λεκ Ντουγκαρίν και τον Σκεντέρμπεη να συναντήθηκαν μερικά χιλιόμετρα βορειότερα (αν και στην πραγματικότητα δεν έζησαν στον ίδιο χρόνο). Ο Λεκ είναι ο ιδρυτής του «Κανούν», δηλαδή του «Κανόνα» που ρύθμισε μέχρι και πρόσφατα το δίκαιο απομωνομένων περιοχών της Αλβανίας. Ο δεύτερος ήταν ο μεσαιωνικός ήρωας που αντιμετώπισε τους Τούρκους. Σύμφωνα λοιπόν με τον μύθο ο Λεκ μοίρασε την Αλβανία με τον Σκεντέρμπεη, αλλά στη μοιρασιά, ο δευτερος ξεγέλασε τον πρώτο.
Προς τι άραγε; Ισως να αναρωτήθηκαν οι φοιτητές…
Η επίσκεψη στην Αλβανία ήταν μια έκπληξη. Ή καλύτερα δύο εκπλήξεις, όπως λέει ο Κώστας Τσιτσελίκης. Η πρώτη είχε να κάνει με την εικόνα της υπαίθρου. Η εγκατάλειψη χορεύει με την περιστασιακή και άναρχη ανάπτυξη. Θύμισε στους φοιτητές εικόνες από τα ντοκιμαντέρ της Ελλάδας του ’50. Τότε που η ύπαιθρος ερήμωνε από τον φόβο της πείνας και του χωροφύλακα.
Στην Αλβανία η φτώχεια είναι ένα από τα αδιέξοδα της υπαίθρου. Ενα άλλο, πιο «μοντέρνο» είναι το ενεργειακό αδιέξοδο. Για ώρες ολόκληρες ο αλβανικός Νότος μένει χωρίς ρεύμα. Αιφνιδιαστικά, όπως συμβαίνει σε όλες τις περιοχές όπου το χάος αντικαθιστά τη λογική.
Η δεύτερη έκπληξη ήταν ο Ελληνας πρόξενος στο Αργυρόκαστρο, ο Χρήστος Μαντέλος. Ο λόγος του προς τους φοιτητές δεν ήταν ξύλινος. Δεν τους είπε για δικαιώματα περισσότερα απ’ αυτά που στερείται ολόκληρη η αλβανική ύπαιθρος. Ούτε για καταπιεζόμενη ελληνική μειονότητα. Δεν αναφέρθηκε στα υπερβολικά νούμερα των 200.000 «Βορειοηπειρωτών», αλλά στους περίπου 30.000 που έχουν απομείνει και που δεν μπορεί να βρεθεί τρόπος για να σταματήσει τουλάχιστον σ’ αυτό το νούμερο αυτή η αφαίμαξη.
Τους μίλησε για ανθρώπους που είτε Αλβανοί είτε Ελληνες, δεν έχουν λόγο να μείνουν σε εκείνες τις περιοχές. Κι αυτό, τους το εξήγησε πειστικά, δεν είναι κάτι που αφορά μόνο την Ελλάδα ή μόνο την Αλβανία.
Υπάρχει ένας αλβανικός μύθος που θέλει τις δύο εμβληματικές μορφές της Αλβανίας, τον Λεκ Ντουγκαρίν και τον Σκεντέρμπεη να συναντήθηκαν μερικά χιλιόμετρα βορειότερα (αν και στην πραγματικότητα δεν έζησαν στον ίδιο χρόνο). Ο Λεκ είναι ο ιδρυτής του «Κανούν», δηλαδή του «Κανόνα» που ρύθμισε μέχρι και πρόσφατα το δίκαιο απομωνομένων περιοχών της Αλβανίας. Ο δεύτερος ήταν ο μεσαιωνικός ήρωας που αντιμετώπισε τους Τούρκους. Σύμφωνα λοιπόν με τον μύθο ο Λεκ μοίρασε την Αλβανία με τον Σκεντέρμπεη, αλλά στη μοιρασιά, ο δευτερος ξεγέλασε τον πρώτο.
Προς τι άραγε; Ισως να αναρωτήθηκαν οι φοιτητές…